30 Σεπτεμβρίου 2014

Στάη: Εμβρόντητη έμαθα ότι διευθυντής του MEGA με αποκάλεσε ηλικιωμένη

Εμβρόντητη δηλώνει ότι έμεινε η Έλλη Στάη όταν πληροφορήθηκε ότι διευθυντικό στέλεχος του MEGA αναφέρθηκε σε εκείνη ως ηλικιωμένη και άρα ανίκανη...


... για τις ειδήσεις του μεγάλου καναλιού.

Η κυρία Στάη με άρθρο της στην ιστοσελίδα The Toc θέλησε να απαντήσει σε όσα ακούστηκαν σε σύσκεψη στο MEGA, διατυπώνοντας με σαφήνεια ότι όλα έγιναν εν αγνοία της και πως το θέμα (η παρουσίαση του κεντρικού δελτίου του MEGA) δεν την ενδιαφέρει:

«Εμβρόντητη, έμαθα ότι διευθυντικό στέλεχος της ενημέρωσης Μεγάλου καναλιού με περιέγραψε... γραπτώς ως ηλικιωμένη και άρα ανίκανη για τις ειδήσεις του (εν άγνοια μου και χωρίς να ενδιαφέρομαι για το θέμα)... και όχι μόνον εμένα. Η ρατσιστική ηλικιακή αναφορά περιείχε κι άλλες κυρίες. Το θέμα δεν είναι προσωπικό, είναι γενικό... και ό,τι αυτό σημαίνει ως αμιγώς ρατσιστική αντίληψη».

Συγκεκριμένα σε σύσκεψη του καναλιού με αντικείμενο την τύχη του κεντρικού δελτίου ειδήσεων εις εκ των μετόχων πρότεινε την Ελλη Στάη για τη θέση της κεντρικής παρουσιάστριας. Σε αυτή την πρόταση αντέδρασε διευθυντικό στέλεχος (σύμφωνα με πληροφορίες επρόκειτο για τον Χρήστο Παναγιωτόπουλο) που χαρακτήρισε τη διάσημη δημοσιογράφο ως «τηλεπαρουσιάστρια της προ-προηγούμενης γενιάς».

Σε όλα αυτά η Ελλη Στάη απάντησε με το άρθρο της «Χρυσαυγιτισμός στα Media - Οι «καλτσοδέτες», οι «ηλικιωμένες», ο ρατσισμός κι ένα... Μεγάλο κανάλι» το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ:

Ότι θα αισθανόμουν την ανάγκη το 2014 να σκεφτώ πως θα έπρεπε να αναζητήσουμε έναν «νέο φεμινισμό», ομολογώ ότι δεν μου πέρναγε καθόλου από το μυαλό.

Από πολύ νέα πίστευα ότι ζούμε σε μια από τις δυτικές κοινωνίες που, έστω και με πολλές ελλείψεις και στρεβλώσεις, είχαμε κατοχυρώσει θεσμικά τα βασικά δικαιώματα της ίσης μεταχείρισης των γυναικών

Από πολύ νέα πίστευα ότι ζούμε σε μια από τις δυτικές κοινωνίες που, έστω και με πολλές ελλείψεις και στρεβλώσεις, είχαμε κατοχυρώσει θεσμικά τα βασικά δικαιώματα της ίσης μεταχείρισης των γυναικών. Πίστευα ότι η κοινωνία αντιμετώπιζε θετικά το "άλμα ζωής" των γυναικών δίπλα στους άνδρες.

Ακόμη πίστευα ότι εξαρτιόταν κι από εμάς και τις δικές μας προσπάθειες, να σπάσουμε τα κοινωνικά ταμπού που δεκάδες γενιές έβγαζαν τις γυναίκες στα περιθώρια. Ήξερα βέβαια ότι ο " δράκος" δεν έχει πεθάνει. Ήθελα όμως να πιστεύω ότι η δικιά μου η γενιά, άντρες και γυναίκες, είχαμε ξεπεράσει πολλά. Φαίνεται ότι έκανα λάθος. Μεγάλο μάλιστα.