Η Κομισιόν τα βρήκε όλα μια χαρά στη φετινή έκθεσή της για την Αλβανία
Οσοι άκουσαν τη Φεντερίκα Μογκερίνι να εκθειάζει την πρόοδο των Τιράνων στον τομέα της εκπλήρωσης των προβλεπόμενων κριτηρίων...
... και να δηλώνει ότι η Αλβανία είναι πανέτοιμη να λάβει ημερομηνία έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων αναρωτήθηκαν εάν η επίτροπος και όλοι εκεί στις Βρυξέλλες ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν.
Γιατί στο υπαρκτό σύμπαν η εικόνα που εκπέμπει η Αλβανία τούτη την εποχή, δηλαδή αυτήν μιας χώρας που κολυμπάει στη διαφθορά, με την πολιτική πανίδα της να αλληλοκατηγορείται ότι «εκτρέφεται» από το εμπόριο ναρκωτικών, κάθε άλλο παρά τις εκτιμήσεις της Κομισιόν (θα έπρεπε να) ενισχύει.
Tι παραπάνω, όμως, ξέρουν στις Βρυξέλλες και πρότειναν με την έκθεσή τους στους Ευρωπαίους ηγέτες να επιτρέψουν την έναρξη, άμεσα, διαπραγματεύσεων για την ένταξη της Αλβανίας στην Ε.Ε., σε μια περίοδο που η χώρα συγκλονίζεται από βαθιά πολιτική κρίση και οι πολίτες συγκρούονται κατά χιλιάδες στα Τίρανα με την αστυνομία, διαδηλώνοντας εναντίον της διαπλοκής της κυβέρνησης Ράμα με το εμπόριο ναρκωτικών;
Αξιωματούχος της Κομισιόν, που γνωρίζει από πρώτο χέρι το θέμα της ενταξιακής πορείας των χωρών της Δυτικής Βαλκανικής, αποκάλυψε το παρασκήνιο. Οπως είπε, η Ιταλία ήταν εκείνη που πίεσε τη Μογκερίνι να ωραιοποιήσει την κατάσταση της Αλβανίας και στην ουσία επέβαλε τη θετική πρόταση για μια χώρα την οποία συστηματικά στηρίζει, θεωρώντας τη ιστορικά ως το προγεφύρωμα της επέκτασης της επιρροής της στα Βαλκάνια.
Η Αθήνα, πάλι, έκανε το ίδιο με τη Βόρεια Μακεδονία, αν και στην περίπτωση των Σκοπίων υπήρχε ομοθυμία επιβράβευσης για τη συμφωνία των Πρεσπών, αλλά και για τη στήριξη του Ζόραν Ζάεφ.
Οι ιταλικές πιέσεις για την Αλβανία δεν θα ήταν ίσως αρκετές εάν στις Βρυξέλλες δεν είχαν μια άλλη εικόνα για την κατάσταση στην Αλβανία, διαφορετική από αυτή που φτάνει στους τηλεοπτικούς δέκτες, με διαδηλώσεις, μολότοφ, ξυλοδαρμούς και καταγγελίες για έλεγχο της πολιτικής ζωής από το εμπόριο ναρκωτικών.
Για την Κομισιόν, ο Εντι Ράμα έχει κάνει βαθιές μεταρρυθμίσεις στο δικαστικό σύστημα και ένας από τους λόγους που, κατά την Κομισιόν, υπάρχουν στην Αλβανία αντιδράσεις γι’ αυτές τις αλλαγές είναι ότι «θίγουν τα συμφέροντα πολλών».
Ο ίδιος ο Ράμα θεωρείται στις Βρυξέλλες ως ένας ευρωπαϊστής ηγέτης, οι Αλβανοί εμφανίζονται στις δημοσκοπήσεις σε ποσοστό 85% φιλοευρωπαίοι. Και όσον αφορά το εμπόριο ναρκωτικών και την υψηλή εγκληματικότητα στη χώρα του, για τα οποία «βοά» η Ευρώπη, ο Ράμα φέρεται να έχει πείσει την ευρωπαϊκή ηγεσία ότι για όλα ευθύνονται οι Αλβανοί του Κοσόβου και εκείνοι της εμιγκράτσιας και πάντως δεν αφορούν τη μητροπολιτική Αλβανία.
Προνομιακός συνομιλητής
Εξω ο Ράμα φαίνεται πως τα πάει καλά, καθώς έχει τη στήριξη Ευρωπαίων και Αμερικανών όχι μόνο για τις μεταρρυθμίσεις, αλλά και διότι οι Δυτικοί τον έχουν επιλέξει ως τον προνομιακό συνομιλητή τους, τον ηγέτη που μπορεί να ελέγχει και να διαμορφώνει τις εξελίξεις στο ανά τη Βαλκανική αλβανικό τόξο.
Τι γίνεται όμως μέσα; Εδώ φαίνεται να υπάρχει μια «άλλη Αλβανία», σε σχέση με εκείνη που (θέλουν να) έχουν στα μάτια τους η Φεντερίκα Μογκερίνι, ο επίτροπος για τη διεύρυνση Γιοχάνες Χαν, ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ και οι άλλοι της απερχόμενης Κομισιόν, και την αποτύπωσαν στην έκθεσή τους.
Σε αυτή τη (σημερινή) Αλβανία, οι θεσμοί έχουν παραλύσει. Η κυβέρνηση Ράμα έχει δρομολογήσει τις διαδικασίες για την καθαίρεση του προέδρου της δημοκρατίας, με τον οποίο ο πρωθυπουργός βρίσκεται από καιρό σε βεντέτα για το ποιος είναι ο πιο διεφθαρμένος, το πολιτικά απονομιμοποιημένο –λόγω της αποχής όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης– κοινοβούλιο υπολειτουργεί, το συνταγματικό δικαστήριο και το ανώτατο δικαστήριο της χώρας δεν λειτουργούν και η πολιτική ατμόσφαιρα ιονίζεται από τις συνεχείς αποκαλύψεις και καταγγελίες περί δεσμών της σοσιαλιστικής κυβέρνησης και του πρωθυπουργού με το εμπόριο ναρκωτικών.
Η διαφθορά βεβαίως και δεν αποτελεί «προνόμιο» της Αλβανίας –το σύνολο σχεδόν των χωρών της Βαλκανικής εξακολουθεί να υποφέρει από αυτή–, αλλά στη «χώρα των αετών» είναι διαχρονικά ταυτισμένη με τα ναρκωτικά, γύρω από τα οποία έχει διαμορφωθεί ένα μόνιμο πεδίο πολιτικής σύγκρουσης.
Οσοι άκουσαν τη Φεντερίκα Μογκερίνι να εκθειάζει την πρόοδο των Τιράνων στον τομέα της εκπλήρωσης των προβλεπόμενων κριτηρίων...
... και να δηλώνει ότι η Αλβανία είναι πανέτοιμη να λάβει ημερομηνία έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων αναρωτήθηκαν εάν η επίτροπος και όλοι εκεί στις Βρυξέλλες ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν.
Γιατί στο υπαρκτό σύμπαν η εικόνα που εκπέμπει η Αλβανία τούτη την εποχή, δηλαδή αυτήν μιας χώρας που κολυμπάει στη διαφθορά, με την πολιτική πανίδα της να αλληλοκατηγορείται ότι «εκτρέφεται» από το εμπόριο ναρκωτικών, κάθε άλλο παρά τις εκτιμήσεις της Κομισιόν (θα έπρεπε να) ενισχύει.
Tι παραπάνω, όμως, ξέρουν στις Βρυξέλλες και πρότειναν με την έκθεσή τους στους Ευρωπαίους ηγέτες να επιτρέψουν την έναρξη, άμεσα, διαπραγματεύσεων για την ένταξη της Αλβανίας στην Ε.Ε., σε μια περίοδο που η χώρα συγκλονίζεται από βαθιά πολιτική κρίση και οι πολίτες συγκρούονται κατά χιλιάδες στα Τίρανα με την αστυνομία, διαδηλώνοντας εναντίον της διαπλοκής της κυβέρνησης Ράμα με το εμπόριο ναρκωτικών;
Αξιωματούχος της Κομισιόν, που γνωρίζει από πρώτο χέρι το θέμα της ενταξιακής πορείας των χωρών της Δυτικής Βαλκανικής, αποκάλυψε το παρασκήνιο. Οπως είπε, η Ιταλία ήταν εκείνη που πίεσε τη Μογκερίνι να ωραιοποιήσει την κατάσταση της Αλβανίας και στην ουσία επέβαλε τη θετική πρόταση για μια χώρα την οποία συστηματικά στηρίζει, θεωρώντας τη ιστορικά ως το προγεφύρωμα της επέκτασης της επιρροής της στα Βαλκάνια.
Η Αθήνα, πάλι, έκανε το ίδιο με τη Βόρεια Μακεδονία, αν και στην περίπτωση των Σκοπίων υπήρχε ομοθυμία επιβράβευσης για τη συμφωνία των Πρεσπών, αλλά και για τη στήριξη του Ζόραν Ζάεφ.
Οι ιταλικές πιέσεις για την Αλβανία δεν θα ήταν ίσως αρκετές εάν στις Βρυξέλλες δεν είχαν μια άλλη εικόνα για την κατάσταση στην Αλβανία, διαφορετική από αυτή που φτάνει στους τηλεοπτικούς δέκτες, με διαδηλώσεις, μολότοφ, ξυλοδαρμούς και καταγγελίες για έλεγχο της πολιτικής ζωής από το εμπόριο ναρκωτικών.
Για την Κομισιόν, ο Εντι Ράμα έχει κάνει βαθιές μεταρρυθμίσεις στο δικαστικό σύστημα και ένας από τους λόγους που, κατά την Κομισιόν, υπάρχουν στην Αλβανία αντιδράσεις γι’ αυτές τις αλλαγές είναι ότι «θίγουν τα συμφέροντα πολλών».
Ο ίδιος ο Ράμα θεωρείται στις Βρυξέλλες ως ένας ευρωπαϊστής ηγέτης, οι Αλβανοί εμφανίζονται στις δημοσκοπήσεις σε ποσοστό 85% φιλοευρωπαίοι. Και όσον αφορά το εμπόριο ναρκωτικών και την υψηλή εγκληματικότητα στη χώρα του, για τα οποία «βοά» η Ευρώπη, ο Ράμα φέρεται να έχει πείσει την ευρωπαϊκή ηγεσία ότι για όλα ευθύνονται οι Αλβανοί του Κοσόβου και εκείνοι της εμιγκράτσιας και πάντως δεν αφορούν τη μητροπολιτική Αλβανία.
Προνομιακός συνομιλητής
Εξω ο Ράμα φαίνεται πως τα πάει καλά, καθώς έχει τη στήριξη Ευρωπαίων και Αμερικανών όχι μόνο για τις μεταρρυθμίσεις, αλλά και διότι οι Δυτικοί τον έχουν επιλέξει ως τον προνομιακό συνομιλητή τους, τον ηγέτη που μπορεί να ελέγχει και να διαμορφώνει τις εξελίξεις στο ανά τη Βαλκανική αλβανικό τόξο.
Τι γίνεται όμως μέσα; Εδώ φαίνεται να υπάρχει μια «άλλη Αλβανία», σε σχέση με εκείνη που (θέλουν να) έχουν στα μάτια τους η Φεντερίκα Μογκερίνι, ο επίτροπος για τη διεύρυνση Γιοχάνες Χαν, ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ και οι άλλοι της απερχόμενης Κομισιόν, και την αποτύπωσαν στην έκθεσή τους.
Σε αυτή τη (σημερινή) Αλβανία, οι θεσμοί έχουν παραλύσει. Η κυβέρνηση Ράμα έχει δρομολογήσει τις διαδικασίες για την καθαίρεση του προέδρου της δημοκρατίας, με τον οποίο ο πρωθυπουργός βρίσκεται από καιρό σε βεντέτα για το ποιος είναι ο πιο διεφθαρμένος, το πολιτικά απονομιμοποιημένο –λόγω της αποχής όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης– κοινοβούλιο υπολειτουργεί, το συνταγματικό δικαστήριο και το ανώτατο δικαστήριο της χώρας δεν λειτουργούν και η πολιτική ατμόσφαιρα ιονίζεται από τις συνεχείς αποκαλύψεις και καταγγελίες περί δεσμών της σοσιαλιστικής κυβέρνησης και του πρωθυπουργού με το εμπόριο ναρκωτικών.
Η διαφθορά βεβαίως και δεν αποτελεί «προνόμιο» της Αλβανίας –το σύνολο σχεδόν των χωρών της Βαλκανικής εξακολουθεί να υποφέρει από αυτή–, αλλά στη «χώρα των αετών» είναι διαχρονικά ταυτισμένη με τα ναρκωτικά, γύρω από τα οποία έχει διαμορφωθεί ένα μόνιμο πεδίο πολιτικής σύγκρουσης.