Επειδή το κύριο επιχείρημά μας είναι πως πρέπει να αυξηθεί το κόστος της κατοχής για την Τουρκία ώστε να υπάρξουν αποτελέσματα...
... μια μόνο «λύση» υπάρχει. Να κλείσουν πάραυτα τα οδοφράγματα και θα δείτε αμέσως πως η κίνηση αυτή θα επιφέρει πρακτικά αποτελέσματα, ακόμη και λύση!
Κάθε μέρα περίπου 50-60 αυτοκίνητα-λεωφορεία, βαν, ταξί κ.λπ., τουρκικής ιδιοκτησίας πηγαινοέρχονται από το αεροδρόμιο στα κατεχόμενα μεταφέροντας τουρίστες. Κάθε μέρα, γύρω στις επτά το πρωί, αεροπλάνα από το Ισραήλ προσγειώνονται και όλοι οι επιβάτες πάνε με τα τουρκικά «τουριστίκ» στα καζίνο των κατεχόμενων – που ελέγχονται από την τουρκική μαφία.
Πρόσφατα πέρασαν και επτά Ελλαδίτες και κάποιος τους έκανε παρατήρηση πως έρχονται εδώ μια βδομάδα και πάνε τις τρεις μέρες στα καζίνο των κατεχομένων. Η απάντησή τους ήταν να μαζέψουν πρώτα τους δικούς τους που πάνε «κάθε βράδυ» και μετά να κάνουν τους ηθικοπλάστες!
Οι Τούρκοι της Κύπρου εκμεταλλεύονται τα πάντα χωρίς να πληρώνουν τελωνείο. Από το αεροδρόμιο Λάρνακας Τούρκος «έβγαλε» τρία λεωφορεία και δύο ταξί που τα δουλεύουν ασταμάτητα αυτός και οι δίδυμοι γιοι του. Όπου πας, θα βρεις Τούρκους να εκμεταλλεύονται τα δημόσια αγαθά. Στα νοσοκομεία, στο Ογκολογικό της Λευκωσίας, στα σουπερμάρκετ, στα εστιατόρια, στα κτηματολόγια, στα διαβατήρια, στις ταυτότητες. Παντού.
Τους έχει πειράξει κανείς ποτέ αυτούς; Ποιος τους απειλεί, για να ξέρουμε; Αν τους απειλούσε κανείς, θα περνούσαν τα οδοφράγματα μαζί με τα παιδιά και τα εγγόνια τους; Όπως κατά κόρον τονίζω, οι Τούρκοι της Κύπρου δεν θέλουν εγγυητές για την ασφάλειά τους. Θέλουν εγγυητές για τα κλεμμένα τους – για να τρώνε και να πίνουν με την ησυχία τους.
Το άνοιγμα των οδοφραγμάτων το 2003 υπήρξε μείζον στρατηγικό λάθος. Ο Γλαύκος Κληρίδης εναντιώθηκε. Το γεγονός αυτό πρέπει να προβληματίσει τουλάχιστον κάποιους στον Δημοκρατικό Συναγερμό. Αρκετοί ισχυρίζονται πως τότε δεν μπορούσε να γίνει τίποτε, διότι ο κόσμος ήθελε να πάει να δει τους τόπους του.
Πολύ καλά. Ας τα άφηναν 2-3 μέρες ανοικτά και μετά να τα έκλειναν. Αν τα οδοφράγματα ήταν σήμερα κλειστά, το κόστος θα ήταν αβάσταχτο για τον κάθε Ακιντζί και για την Άγκυρα. Θα αύξανε κατακόρυφα τη διαπραγματευτική μας δύναμη. Τα οδοφράγματα τα άνοιξαν οι Τούρκοι το 2003, ακριβώς διότι δεν μπορούσαν να διαχειριστούν την πίεση. Από τότε λειτουργούν ως βαλβίδες ασφαλείας για τα καθεστώτα εκεί.
Με τη δική μας πολιτική, τους διευκολύνουμε πολιτικά, τους πλουτίζουμε, αλλά τους δίνουμε και όπλα να μας εκβιάζουν. Ποτέ όμως δεν είναι αργά. Μια λανθασμένη στρατηγική μπορεί να αλλάξει. Εάν η δική μας πλευρά θέλει αποτελέσματα, ας κάνει τη «ριζοσπαστική» κίνηση να κλείσει τα οδοφράγματα. Μια τέτοια κίνηση θα είναι και απάντηση στους εκβιασμούς του γκιουλενιστή Ακιντζί για το «άνοιγμα» των Βαρωσίων.
τoυ Μάριου Ευρυβιάδη, apopseis
