Θα φανταζόταν κανείς ότι η υποστήριξη προς τη Μπολιβαριανή Δημοκρατία και τον ηγέτη της Nicolas Maduro περιορίζεται, την ώρα αυτή της μεγάλης κρίσης...
... της Βενεζουέλας, σε κύκλους της ανά τον κόσμο Αριστεράς.
Και όμως: στο κάθε άλλο παρά αριστερό κυβερνών κόμμα της γειτονικής μας Τουρκίας είναι πολλοί αυτοί οι οποίοι αισθάνονται συγγένεια με το πείραμα του τσαβισμού και εκφράζουν τον θαυμασμό τους. Το μαρτυρούν αυτό τα σχετικά άρθρα γνώμης στα "ερντογανικά” μέσα ενημέρωσης, τα οποία φυλλομέτρησε ο Mustafa Akyol για λογαριασμό του al-monitor.com.
Έτσι, στην καθημερινή εφημερίδα Star δημοσιεύθηκε η άποψη ότι οι διεθνείς επικρίσεις για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Βενεζουέλα δεν είναι παρά "μία εκστρατεία των καρτέλ των ναρκωτικών και εταιρειών που υποστηρίζονται από τη CIA”, παρόμοια με την καμπάνια δυσφήμισης της Τουρκίας, την οποία όμως ο Tayyip Erdogan έχει αντιμετωπίσει με μεγαλύτερη ευφυία.
Τον παραλληλισμό Erdogan-Maduro προωθεί και η φιλοκυβερνητική Milat, υποστηρίζοντας ότι και οι δύο ηγέτες βρέθηκαν "στο στόχαστρο αποπειρών πραξικοπήματος που ενορχηστρώθηκαν από τη CIA”. Είναι η στιγμή "να υπερασπιστούμε τη Δημοκρατία απέναντι στη Δύση”, συνεχίζει ο αρθρογράφος, ο οποίος επαινεί τον Maduro ως τον νόμιμο, εκλεγμένο από την πλειοψηφία, ηγέτη της Βενεζουέλας.
Ακόμη και η αριστερή εφημερίδα Aydilnlik που τελευταία στηρίζει τον Erdogan κάνει λόγο για τις "όμοιες μεθόδους της CIA στην Τουρκία και τη Βενεζουέλα”. Στην Sabah, ναυαρχίδα των φιλοερντογανικών εφημερίδων, ο παραλληλισμός Erdogan-Μaduro αξιοποιήθηκε από έναν αρθρογράφο ως επιχείρημα κατά της τουρκικής Αριστεράς, η οποία, ενώ είναι πρόθυμη να αναγνωρίσει την πλεκτάνη του ιμπεριαλισμού εναντίον της Βενεζουέλας, δεν πράττει το ίδιο στην περίπτωση της Τουρκίας, αλλά συμπράττει αντικειμενικά με τους πραξικoπηματίες, καταγγέλλοντας τον Erdogan.
Μόνο ο φιλελεύθερος αρθρογράφος Algehan Alci της εφημερίδας HaberTurk μπήκε στον κόπο να αναδείξει τις τρανταχτές διαφορές μεταξύ Βενεζουέλας και Τουρκίας, λ.χ. το γεγονός ότι ο Chavez αναδείχθηκε και στηρίχθηκε από τον στρατό ή ότι ο Maduro είναι εντέλει "μαρξιστής-λενινιστής”.
Πράγματι, η απόσταση με τον Erdogan, ο οποίος πρόσφατα εγκαινίασε υπερηφάνως το νέο εργοστάσιο της Coca-Cola στην επαρχία της Isparta είναι μεγάλη. Ωστόσο, ο αντιδυτικός προσανατολισμός γίνεται όλο και πιο ισχυρό ιδεολογικό στοιχείο του ερντογανισμού, ιδίως μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου.
Σε συνδυασμό μάλιστα με ιδέες εθνικού μεγαλείου, σαν αυτές που υποκρύπτει η φιλολογία περί της Συνθήκης της Λωζάνης, γίνεται σαφές ότι ο "αντιμπεριαλισμός α λα τούρκα” ανακαλύπτει συγγενείς οπουδήποτε στον κόσμο οι ΗΠΑ και η Ε.Ε. συναντούν αντιστάσεις.
Κατά τον Akyol, το πρόβλημα με λαϊκιστές ηγέτες, σαν τον Erdogan και τον Maduro δεν συνίσταται στην αντίστασή τους (πραγματική ή φανταστική, κατά τις περιστάσεις) στον "ιμπεριαλισμό”, αλλά στο γεγονός ότι υπονομεύουν την δημοκρατία με το να απονομιμοποιούν τους αντιπάλους τους ως "πράκτορες του ιμπεριαλισμού” και άρα "εσωτερικό εχθρό”.
Με αυτή την έννοια, καταλήγει, αντί οι Τούρκοι να εμπνέονται από την τραγωδία της Βενεζουέλας, θα πρέπει να θυμούνται ότι η πρόοδος ενός έθνους εξαρτάται από τη συμπερίληψη και όχι τον αποκλεισμό, την ελευθερία και όχι την καταπίεση. [capital]
