... από τον κ. Π. Καρύκα στο defence-point, δίνει την αφορμή να εμβαθύνουμε στους τρόπους συμπεριφοράς του διδύμου Ερντογάν-Νταβούτογλου (η πρώτη αρχή για να αντιμετωπίσεις κάποιον, είναι να τον κατανοήσεις).
Στις αρχές του 2010 ο τότε Αμερικανός πρέσβης στην Άγκυρα, κ. Τζέιμς Τζέφρι, είχε χαρακτηρίσει την Τουρκία ως «μια χώρα με φιλοδοξίες Ρολς Ρόις και δυνατότητες Ρόβερ». Ο χρόνος απέδειξε πως είχε δίκιο, όπως και η στήλη που κάνει λόγο συχνά για μια Τουρκία «φούσκα», σε όλους τους τομείς.
Τότε ο κ. Ερντογάν αντιμετωπιζόταν ως αστέρας της ροκ σε κάθε αραβική πρωτεύουσα. Λατρευόταν κυριολεκτικά στη Δαμασκό, τη Βηρυτό, το Κάιρο, την Τρίπολη. Το 2011 γνωστός Αιγύπτιος αρθρογράφος ικέτευε την Τουρκία να «δανείσει» τον μεγάλο πρωθυπουργό της στην Αίγυπτο. Ο κ. Burak Bekdil τού είχε απαντήσει: «Πάρτε τον και δεν χρειάζεται να μας τον επιστρέψετε».
Η δημοτικότητα του κ. Ερντογάν βασιζόταν στην αντιπαράθεσή του με το Ισραήλ, η οποία εκφραζόταν με λεκτικές επιθέσεις κατά του Εβραϊκού κράτους. Απολαμβάνοντας αυτήν τη δημοτικότητα θεώρησε πως ήρθε η στιγμή να υλοποιήσει το όνειρο της ζωής του, την αναβίωση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, εντάσσοντας σε αυτή τους σουνίτες των πρώην οθωμανικών χωρών, οι οποίοι θα υποτάσσονταν στο νέο χαλίφη.
Απόδειξη της δημοτικότητας του κ. Ερντογάν ήταν η υπερψήφιση της Τουρκίας από 151 κράτη, το 2008, όταν έθεσε υποψηφιότητα για μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας (ΣΑ) του ΟΗΕ. Μέσω δε αυτής της θέσης η Τουρκία ενίσχυσε την επιρροή της. Όμως, προ 15νθημέρου, η Τουρκία έθεσε ξανά υποψηφιότητα για μη μόνιμο μέλος του ΣΑ. Μια μέρα πριν, ο υπουργός Εξωτερικών κ. Τσαβούσογλου είχε πει: «Πιστεύουμε, αν το επιτρέψει ο Αλλάχ, ότι θα κερδίσουμε». Ο Αλλάχ δεν το επέτρεψε. Η Τουρκία έλαβε μόνο 60 ψήφους, σε σχέση με τις 151 που είχε λάβει το 2008.
Μετά την τουρκική νίκη στον ΟΗΕ το 2008 ο τότε υπουργός Εξωτερικών και νυν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, κ. Αλί Μπαμπατζάν είχε μιλήσει ως Ρολς Ρόις. «Η επιτυχία μας είναι προϊόν των προσπαθειών των τελευταίων πέντε ετών. Η εκλογή της Τουρκίας στο ΣΑ αντιπροσωπεύει την αναγνώριση της ανόδου της τουρκικής επιρροής, παγκοσμίως. Αποδεικνύει πόσο θετικά η διεθνής κοινότητα αντιμετωπίζει την Τουρκία», είχε πει.
Προχθές, ο νέος υπουργός απέδωσε την παταγώδη αποτυχία στους «εχθρούς» των πολιτικών επιλογών της Τουρκίας. Πού πήγε «η αναγνώριση της ανόδου της τουρκικής επιρροής, παγκοσμίως» του κ. Μπαμπατζάν;
Δεν είναι πλέον μυστικό πως αρκετές αραβικές και αφρικανικές χώρες -στις οποίες η Τουρκία επένδυσε οικονομικά και πολιτικά τα τελευταία χρόνια-, συμμάχησαν εναντίον της κατά την τελευταία ψηφοφορία στον ΟΗΕ. Άλλες χώρες, με δημοκρατική παράδοση, ψήφισαν υπέρ της Ισπανίας, αντί μιας χώρας με ένα καθεστώς, ολοένα και περισσότερο αυταρχικό.
Η Τουρκία του Ερντογάν δεν αποτελεί πλέον πόλο έλξης για τους μουσουλμάνους. Αντίθετα η Τουρκία έχει εχθρικές σχέσεις, με την Συρία, την Αίγυπτο, την Σαουδική Αραβία, την Ιορδανία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Ιράν, ταυτόχρονα. Το γεγονός αυτό είναι αστείο αν αναλογιστεί κανείς πως μετά το επεισόδιο με το Μαβί Μαρμαρά, το 2010, όταν ο Ερντογάν επιχείρησε να σπάσει τον αποκλεισμό της Γάζας, έλεγε πως θα απομονώσει το Ισραήλ.
Αντίθετα, είναι η Τουρκία που έχει απομονωθεί. Όταν ο Αμερικανός πρέσβης μιλούσε για φιλοδοξίες Ρολς Ρόις, εξέφραζε την τουρκική λογική της μη παραδοχής, ποτέ, κανενός λάθους της Τουρκίας. «Είμαστε τόσο ανώτερη φυλή που δεν μπορούμε να κάνουμε ποτέ λάθος, διότι ό,τι θεωρούμε σωστό προέρχεται από τον Αλλάχ». Όταν τα πράγματα πάνε άσχημα τότε φταίνε φυσικά οι άλλοι.
Είναι πράγματι καταπληκτικό να παρατηρεί κανείς ενίοτε τους κ.κ. Ερντογάν και Νταβούτογλου να διατηρούν την εμπιστοσύνη τους στην πολιτική τους, παρά τις επαναλαμβανόμενες και συχνά καταστροφικές τους αποτυχίες. Και οι δύο τους, με παιδαριώδη ψυχολογία, αποδίδουν τις αποτυχίες τους στην «κακή παγκόσμια τάξη».
Έχουμε να κάνουμε επομένως με πολιτικούς, που δεν πρόκειται να αλλάξουν πολιτική κατεύθυνση, αφού θεωρούν πως δεν ευθύνονται για τις αποτυχίες τους. Και όσες φορές πιέζονται από τους ισχυρούς, λογαριάζουν την υποχώρηση ως τακτική κίνηση και επανέρχονται. Αυτό τους κάνει επικίνδυνους, όπως και κάθε έναν που έχει το ακαταλόγιστο.
Ο Μακεδών
