... υγρό στίβο, γυμναστική, ιστιοπλοΐα και, στα πρόσφατα χρόνια, beach volley. Στους Χειμερινούς πάλι παρακολουθούμε πατινάζ, σκι, χόκεϊ στον πάγο και έλκηθρο (bobsled).
Υπάρχει ακόμη και μια σειρά ακόμα από ειδικού ενδιαφέροντος ολυμπιακά αθλήματα, όπως το μπάντμιντον, το κέρλινγκ, το μοντέρνο πένταθλο, το κανόε-καγιάκ και το δίαθλο. Οι Θερινοί Ολυμπιακοί του 2012 περιλάμβαναν 26 αγωνίσματα, ενώ στους Αγώνες του Ρίο που τρέχουν έχουν προστεθεί δύο ακόμα, την ίδια ώρα που οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί του 2014 απαρτίζονταν από 7 αθλήματα.
Η σύγχρονη ολυμπιακή ιστορία, μετά την αναβίωσή τους δηλαδή στην Αθήνα το 1896, βρίθει ωστόσο από αθλήματα με μικρή και μεγαλύτερη διάρκεια, άλλα γνωστά και άλλα ολότελα άγνωστα και εντελώς παράξενα! Και όταν λέμε παράξενα, σε αφήνουν να απορείς για το τι σκέφτονταν οι διοργανωτές.
Επίσης γνωστό ως μακροβούτι, εμφανίστηκε μόνο στους Θερινούς Ολυμπιακούς του Σεν Λούις το 1904 ως μέρος των θαλάσσιων δοκιμασιών, πλάι στην κολύμβηση, την κατάδυση και την υδατοσφαίριση (πόλο).
Οι αθλητές πηδούσαν χωρίς φόρα από την εξέδρα και η απόσταση μετριόταν είτε όταν περνούσαν 60 δευτερόλεπτα είτε όταν έκανε την εμφάνισή του το κεφάλι του κολυμβητή, ό,τι συνέβαινε πρώτο. Οι αθλητές δεν μπορούσαν μάλιστα να κολυμπήσουν στο νερό μετά την αρχική πτώση, καθώς έπρεπε να παραμένουν ακίνητοι! Γι’ αυτό και οι συμμετοχές ήταν μόλις πέντε, όλες αμερικανικές. Περιττό να αναφερθεί, οι ΗΠΑ σάρωσαν στο άθλημα…
Άλλο ένα σπορ με ιδιαιτέρως μικρό κύκλο ζωής, καθώς ντεμπούταρε και πέθανε στους Θερινούς Ολυμπιακούς των Παρισίων το 1900. Παρά το γεγονός ότι υπήρξαν τρία διαγωνιστικά events στο κροκέ, δύο μονά και ένα διπλό, οι συμμετέχοντες ήταν μόλις δέκα νοματαίοι, εννιά εκ των οποίων από τη διοργανώτρια Γαλλία!
Ο δέκατος ήταν Βέλγος, αλλά δεν προκρίθηκε στον δεύτερο γύρο. Αρκετά ενδιαφέρον ήταν μάλιστα το γεγονός ότι τρεις ήταν γυναίκες, που τα έβαλαν με τους κυρίους του αθλήματος. Και πάλι δεν προκαλεί εντύπωση που η Γαλλία απέσπασε και τα τρία ολυμπιακά μετάλλια στο μονό, ενώ στο διπλό απέσπασε μόνο το χρυσό, μιας και δεν υπήρχε άλλη ομάδα να παλέψει! Αν ο Βέλγος είχε βρει ταίρι, το αργυρό στο διπλό θα ήταν εξασφαλισμένο…
Το περίεργο αγώνισμα διοργανώθηκε αποκλειστικά στο Παρίσι το 1900 και, όπως και όλες οι δοκιμασίες του υγρού στίβου, έλαβε χώρα στον Σηκουάνα.
Οι κολυμβητές στέκονταν σε μια εξέδρα 200 μέτρα από την ακτή και έπρεπε να φτάσουν απέναντι υπερπηδώντας τρία διαφορετικά εμπόδια. Αντίθετα μάλιστα από τα προαναφερθέντα αντι-δημοφιλή αγωνίσματα, αυτό κατάφερε να μαζέψει 12 αθλητές από πέντε διαφορετικές χώρες, κάνοντας τους ημιτελικούς να πάρουν φωτιά. Δεν ήταν βέβαια ιδιαιτέρως δύσκολο να περάσεις στην ημιτελική φάση, καθώς από τους 12 συμμετέχοντες προκρίνονταν οι 10!
Αντίθετα από τα προηγούμενα και θνησιγενή αθλήματα, η αναρρίχηση στο σχοινί πήρε μέρος σε τέσσερις Ολυμπιακούς, αποτελώντας σταθερά ακόμα και στους πρώτους σύγχρονους Αγώνες της Αθήνας το 1896. Η αναρρίχηση ήταν μάλιστα μέρος της γυμναστικής, αν και δεν φαινόταν να μαγνητίζει τους αθλητές.
Στον κολοφώνα της δόξας της, στους Θερινούς Ολυμπιακούς του Παρισιού το 1924, είχε εφτά ολόκληρους αθλητές από ισάριθμα έθνη, αν και αυτή θα ήταν η στερνή της φορά στους Αγώνες, παρά την απήχηση που είχε στον κόσμο και το γεγονός ότι διεθνή διαγωνιστικά events υπάρχουν ακόμα και σήμερα στην αναρρίχηση με σχοινί.
