... συμπλήρωνε το απαραίτητο δερμάτινο σακάκι, φαίνονταν κάπως επιτηδευμένο.
» Οι αφίξεις στις συναντήσεις των υπουργών με τη μοτοσυκλέτα, κάπως χορογραφημένες. Ο έξυπνος τρόπος έκφρασής του, κάπως προβαρισμένος. Ήταν σαν να πρωταγωνιστούσε μόνιμα σε μια ταινία που έφερε το όνομά του για τίτλο».
Αυτή είναι η εισαγωγή του Peter Spiegel, σε άρθρο του στους Fianncial Times για τον πρώην "τσάρο" της ελληνικής οικονομίας. Το... μη απαραίτητο φουλάρι και η "κόντρα".
"Γι’ αυτό το λόγο δε μου κάνει καμία εντύπωση όταν ο Βαρουφάκης, μια περιέργως ζεστή αθηναϊκή μέρα, μπαίνει στο Εστιατόριο 17 με ένα ανοιχτόχρωμο κόκκινο φουλάρι τυλιγμένο κομψά γύρω από το λαιμό του. Σίγουρα δεν το χρειάζεται για να ζεσταθεί. Αυτό το φουλάρι, ωστόσο, εξισορροπεί θεατρικά την παιχνιδιάρικη ανεμελιά του κράνους της μοτοσυκλέτας που είναι περασμένο στο αριστερό του μπράτσο καθώς δρασκελίζει προς τα μέσα, πειράζοντας επίτηδες το μεταλλικό του smartphone", συνεχίζει ο Peter Spiegel.
"Για να είμαι δίκαιος, ούτε ο Βαρουφάκης φαίνεται σίγουρος για μένα. Ίσως έχει να κάνει με τις κακεντρεχείς παρατηρήσεις που μου απηύθυνε στο Twitter (κάποτε χαρακτήρισε τους «αμφίβολους ισχυρισμούς» που εξέφρασα σε μια έκθεση, «σχετικά απρεπείς») ή με τον περιφρονητικό τρόπο με τον οποίο απαντούσε στις ερωτήσεις μου στις συνεντεύξεις τύπου ή με τις επικρίσεις στα ρεπορτάζ μου όταν βρισκόταν σε ιδιωτικές συναντήσεις με ανθρώπους που αργότερα μοιράζονταν τις πληροφορίες.
Όλο αυτό ήταν τόσο έντονο που ο ελληνικός τύπος, στο ζενίθ του περσινού ελληνικού δράματος, δημιούργησε κάτι σαν εσωτερική βιομηχανία ειδήσεων με θέμα την υποτιθέμενη κόντρα μας, παρότι δε γνωρίζαμε ο ένας τον άλλον («Ιντερνετική διαμάχη Βαρουφάκη-Πίτερ Σπίγκελ με ‘’δηλητηριώδη’’ tweets», έγραφε ένας τίτλος σε ειδησεογραφικό site τον περασμένο Μάιο).
Η... συμφιλίωση
"Σε ένα ταξίδι στην Αθήνα για ρεπορτάζ τον Νοέμβριο, λίγους μήνες αφού παραιτήθηκε, αποφάσισα να συμφιλιωθώ μαζί του και τον προσκάλεσα για καφέ στην Πλάκα. Φαίνεται πως είχε αποτέλεσμα: ο χαιρετισμός του στο γεύμα μας φαίνεται ειλικρινά θερμός και πρόσχαρος. Το συνήθως ξυρισμένο κεφάλι του δείχνει τώρα λιγότερο κοντοκουρεμένο αλλά ο ίδιος δείχνει χαλαρός και εντελώς άνετος, χωρίς γραβάτα (όπως πάντα) με ένα μαύρο κοστούμι και γκρι πουκάμισο.
Το εστιατόριο είναι επίσημο -με λευκά κολλαριστά τραπεζομάντηλα και βαριές χρυσές κουρτίνες- και βρίσκεται στο ισόγειο ενός επιβλητικού, προπολεμικού κτηρίου στο κέντρο της πρωτεύουσας, ένα βήμα από την κεντρική τράπεζα και δύο από το νεοκλασικό κτήριο του κοινοβουλίου.
Για έναν άνθρωπο που κατηγορήθηκε για σοσιαλισμό της σαμπάνιας (champagne socialism) όταν μια φωτογράφιση στο στιλάτο διαμέρισμά του στην Αθήνα εμφανίστηκε στο Paris Match στο ζενίθ της κρίσης του Grexit, δείχνει παράξενη επιλογή. Τι λέει αυτό για έναν οικονομολόγο που θεωρεί τον εαυτό του «αντισυμβατικό μαρξιστή», το ότι θα δειπνούσε σε ένα ξενέρωτο φαγάδικο για την αθηναϊκή ελίτ;
Πάντως, όταν ο 55χρονος κάθεται απέναντί μου, παραδέχεται σκυθρωπά πως ένας υπάλληλός του είχε επιλέξει το μέρος. «Εγώ διάλεξα ένα άλλο, που ήταν όμορφο», λέει σηκώνοντας τους ώμους. «Μακάρι να μπορούσαμε να πάμε εκεί αλλά ήταν κλειστό. Κλείνει τις Δευτέρες. Το είχα ξεχάσει»", συνεχίζει ο δημοσιογράφος των Financial Times.
Το... μενού έχει Αλέξη Τσίπρα
"Ο σερβιτόρος τελικά έρχεται να πάρει την παραγγελία μας. Ο Βαρουφάκης επιλέγει μια σαλάτα με σολομό και γαρίδες, αλλά με συμβουλεύει πως εγώ μπορώ «να φάω κανονικά». Η Ελλάδα πάντα με κάνει να θέλω θαλασσινά, οπότε παραγγέλνω ψαρόσουπα και κριθαράκι με θαλασσινά. Έπειτα από μια συνεννόηση με τον σερβιτόρο στα ελληνικά για το κρασί, ο Βαρουφάκης μου λέει ότι έχει παραγγείλει δύο ποτήρια ελληνικό σαρντονέ που δεν είχε ξανακούσει.
«Εκείνο που ζητούσα είναι από τη Σαντορίνη. Είναι η παλαιότερη ποικιλία σταφυλιού στον κόσμο, με συνεχή συγκομιδή», σηκώνει τους ώμους, απογοητευμένος που δεν ήταν διαθέσιμο.
"Το γεγονός ότι η Ελλάδα ήταν σε θέση να δανειστεί από τις αγορές ομολόγων προτού αναλάβει τα καθήκοντα του δεν ήταν ένδειξη υγιούς οικονομικής κατάστασης. Ήταν ένα πολιτικό παζάρι για να βοηθηθεί το κυβερνών κόμμα".
Επιστρέφω στη σχέση του με τον Τσίπρα, τώρα που ο Βαρουφάκης έχει παραδεχθεί ανοικτά ότι οι δύο άνδρες είχαν έρθει σε ρήξη και πως ο πρωθυπουργός είχε κάνει πίσω στις διαπραγματεύσεις. Του επισημαίνω πως ακούγεται σαν να νιώθει προδομένος. «Τώρα βάζετε λέξεις στο στόμα μου. Πρώτον, δεν ένιωσα ποτέ πραγματικά προσωπικά προδομένος ή προδομένος με οποιοδήποτε τρόπο σε κανένα σημείο» επιμένει.
«Θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο δίκαιος μπορώ. Ένιωσα ότι είχα μια ευκαιρία. Ήταν ένα μικρό παράθυρο ευκαιρίας και δεν το χρησιμοποιήσαμε. Αυτό είναι…». Ψελλίζει, ψάχνοντας για την κατάλληλη λέξη. «Είναι απογοήτευση, δεν είναι κάτι άλλο. Είναι απλά απογοήτευση».
Έρχεται το κρασί μας. Μετά από ένα τσούγκρισμα των ποτηριών μας, νιώθω ότι έχει έρθει η ώρα να κάνω ορισμένες από τις πιο περίεργες ερωτήσεις. Του λέω ότι είχα επαφές στις Βρυξέλλες προτού επιστρέψω στην Αθήνα και ότι είχε πει σε ανώτατους αξιωματούχους για το γεύμα μας. Υπήρξαν πολλά βλέμματα αποδοκιμασίας, λέω, μαζί με έκδηλη ενόχληση για την οικονομική και χρηματοπιστωτική βλάβη που προκάλεσε στην Ελλάδα.
Η Αθήνα είχε σχεδόν βγει από το πρόγραμμα διάσωσης το 2014 και τώρα είναι φορτωμένη με ένα ακόμα. Η οικονομία της ανέκαμπτε και τώρα έχει επιστρέψει σε ύφεση. Ορισμένοι μου είπαν ότι οι λανθασμένοι υπολογισμοί του στοίχισαν στην χώρα δεκάδες δισεκατομμύρια.
«Πρώτον, στις ερωτήσεις αυτές κρύβεται πολύ κακή αριθμητική» λέει, σημειώνοντας ότι τα νέα δάνεια διάσωσης απλά αντικατέστησαν παλιό χρέος με νέο και ότι οι ελληνικές τράπεζες χρειάζονταν ούτως ή άλλως δισεκατομμύρια σε ανακεφαλαιοποίηση. Η ανάκαμψη ήταν εικονική. Το γεγονός ότι η Ελλάδα ήταν σε θέση να δανειστεί από τις αγορές ομολόγων προτού αναλάβει τα καθήκοντα του δεν ήταν ένδειξη υγιούς οικονομικής κατάστασης. Ήταν ένα πολιτικό παζάρι για να βοηθηθεί το κυβερνών κόμμα. Δεν θα απολογηθεί για αυτό".
