... είναι ευνόητο πως μόνο σε μια περίπτωση θα υπάρξει λύση: Όταν λείψει ο ένας από τους δύο ορκισμένους αντιπάλους.
Κατά τις προηγούμενες δεκαετίες, όταν οι αποκαλούμενες αραβικές χώρες βρίσκονταν στην σφαίρα επιρροής της ΕΣΣΔ, και είχαν αποκτήσει οικονομική και στρατιωτική ισχύ τέτοια που μπορούσαν να αποτελέσουν τον δυνάμει ισχυρό αντίπαλο, συνέβησαν τρεις πόλεμοι, από τους οποίους ωφελημένο εξήλθε το Ισραήλ, παρά οι ισχυροί αντίπαλοί του.
Η ανταλλαγή χωρών μεταξύ των τότε δύο υπερδυνάμεων, έφερε τους Άραβες στην επιρροή της Δύσης, που έγινε απόλυτη με την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων. Και παρ’ όλο που ο Αραφάτ ήταν εξαρτώμενος από την Δύση (η παραπληροφόρηση στην Ελλάδα για τον Αραφάτ, κατά την δεκαετία του 1980, ήταν άνευ μέτρου, με αποτέλεσμα ο ελληνικός λαός να πιστεύει ότι εκπροσωπούσε τους Άραβες, ενώ καμιά αραβική χώρα δεν τον αναγνώριζε), υπήρχε μεγάλη μερίδα του Παλαιστινιακού λαού που δεν δέχθηκε τις συμφωνίες που είχε συνάψει με το Ισραήλ.
Πέραν των φανατικών ισλαμιστών, υπήρχαν -και υπάρχουν- χιλιάδες Παλαιστίνιοι εκδιωχθέντες από τις εστίες τους, για να κατασκευασθούν στα εδάφη τους ισραηλινοί οικισμοί, αλλά και χιλιάδες εγκλωβισμένοι στην Γάζα, αποκομμένοι από την λοιπή Παλαιστίνη, σαν θύλακας στο ισραηλινό κράτος, των οποίων η ζωή δεν διαφέρει και πολύ από αυτήν των αιχμαλώτων πολέμου.
Ακριβώς στην Γάζα κυβερνά η Χαμάς, ενώ στην λοιπή Παλαιστίνη την εξουσία ασκεί η μετριοπαθής Φατάχ. Η Χαμάς, είναι αδύνατο να έρθει σε συνεννόηση με το Ισραήλ, κατά την στιγμή που μάχεται και εναντίον της Φατάχ, αντί να ενώσουν οι Παλαιστίνιοι τις δυνάμεις τους. Αυτή η μερίδα των Παλαιστινίων είναι που ανησυχεί το Ισραήλ. Όχι επειδή μπορεί να αποτελέσει ισχυρό στρατιωτικό αντίπαλο, αλλ’ αφενός πάντα θα υπάρχει μια ανοιχτή πληγή, και αφετέρου θα αποτελεί το κέντρο αναφοράς για τις πολλές άλλες ισλαμικές ομάδες.
Οι ρουκέτες που στέλνει η Χαμάς κατά του Ισραήλ, είναι πασχαλιάτικες τρακατρούκες, μέσα δε σε μία εβδομάδα έχουν εκτοξευθεί κατά του Ισραήλ περίπου 320 ρουκέτες, χωρίς όμως να προκαλέσουν θύματα. Η ευρύτερη περιοχή του Τελ Αβίβ βρίσκεται καλά προστατευμένη από το «Σιδερένιο Θόλο», το σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας του Ισραήλ. Ο «Σιδερένιος Θόλος» αναχαιτίζει πυραύλους μεσαίου βεληνεκούς και βλήματα πυροβολικού που εκτοξεύονται από αποστάσεις 4 έως 70 χλμ. Επιχειρεί κάτω από αντίξοες συνθήκες και έχει τη δυνατότητα να βάλλει κατά πολλαπλών στόχων.
Περισσότερο πολιτική ζημιά στο εκάστοτε κυβερνών κόμμα προξενούν, ώστε η σταθερή αύξηση του ρυθμού εκτόξευσης ρουκετών κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών είχε γίνει πολιτικώς ανυπόφορη για την κυβέρνηση Νετανιάχου. Η κυβέρνησή του φαινόταν να μην είναι σε θέση να πραγματοποιήσει την -ίσως- πιο βασική λειτουργία της: την προστασία των πολιτών από τη βία. Ο εγκλεισμός των Ισραηλινών, έστω και για λίγο χρόνο, κατά διαστήματα σε καταφύγια, δεν είναι και ό,τι καλύτερο για την εικόνα μιας κυβέρνησης.
Όμως, παραλλήλως, υφίσταται ο παλαιστινιακός πληθυσμός μια μείωση, που ίσως είναι υπερβολικός ο χαρακτηρισμός πολλών αναλυτών ότι αποτελεί «εθνοκάθαρση», αλλά δεν απέχει και πολύ. Η έλλειψη των στοιχειωδών -ακόμη και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης- σε μεγάλο μέρος του παλαιστινιακού πληθυσμού δεν είναι φυσικά ευνοϊκό στοιχείο για την γεννητικότητα. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο, που επιφανειακώς δεν φαίνεται σοβαρό, είναι όμως σοβαρότατο.
Ο οιοσδήποτε καλόπιστος παρατηρητής θα πει, πώς είναι δυνατόν να γίνεται λόγος από ορισμένους για «εθνοκάθαρση» με θανάτους λίγων εκατοντάδων Παλαιστινίων, κάθε δύο τρία χρόνια; Εδώ υπάρχει λανθασμένος τρόπος μέτρησης. Πράγματι, ο θάνατος ενός νέου Παλαιστίνιου, δεν προξενεί μεγάλη ζημία στο έθνος του, που αριθμεί εκατομμύρια. Δεν είναι όμως σωστός αυτός ο τρόπος μέτρησης.
Αυτός ο νέος, αν ζούσε ειρηνικώς, θα γινόταν πατέρας πέντε-έξη παιδιών, κατά τα μουσουλμανικά ήθη. Κάνοντας απλές μαθηματικές πράξεις, και με δεδομένο ότι οι Παλαιστίνιοι νυμφεύονται σε μικρή ηλικία, μέχρι τέλους του αιώνα, δεν θα λείπει ένας (1) Παλαιστίνιος που σκοτώθηκε σήμερα, αλλά περισσότεροι από 200! Δεν μετρούν επομένως τους θανάτους, αλλά τους μη γεννημένους, αυτούς που θα λείπουν, και οι οποίοι δεν θα έλειπαν, αν δεν σκοτωνόταν σήμερα ο μικρός Παλαιστίνιος.
Συγχρόνως, υπάρχει και ένας πολύ μεγάλος αριθμός που εγκαταλείπει την Παλαιστίνη. Κατά τον ΟΗΕ, ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν εγκαταλείψει τις εστίες τους από την αρχή της χερσαίας εισβολής του Ισραήλ έφθασε τους 40.000 και πλέον. Διπλασιάστηκε σε ένα 24ωρο.
Όλα τα παραπάνω, με πείθουν στην αρχική μου διαπίστωση: Ότι «θα υπάρξει λύση, όταν λείψει ο ένας από τους δύο ορκισμένους αντιπάλους».
Ο Μακεδών
