... τελευταίες δεκαετίες είναι ηχηρή η απουσία τους.
Πρέπει επομένως να επιλέξω μεταξύ των δύο εκδοχών: Είτε ότι δεν υπάρχει πνευματικός κόσμος για να ανοίγει δρόμους για μας τους ταπεινούς, είτε υπάρχει αλλά αντιμετωπίζει τα γεγονότα έμφοβος, ενδιαφερόμενος για την πάση θυσία παραμονή σε έμμισθη δημόσια θέση, αδιαφορώντας για την απώλεια του κύρους του.
Ειλικρινά, ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω, γιατί δεν υπήρξε δραστική αντιμετώπιση φαινομένων που πλήττουν καίρια την αξιοπρέπεια, ότι μόνο της θέσης, αλλά και του φυσικού προσώπου ενός καθηγητή Πανεπιστημίου, που δέχεται να αφοδεύουν στο αμφιθέατρό του, να χτίζουν την πόρτα του γραφείου του, να του απαγορεύουν -ακόμη και εξωσχολικοί- να επιτελέσει το έργο του.
Ούτε ποτέ κατάλαβα πώς είναι δυνατόν να συντρώγει στην αυλή του Ιδρύματός του με καταληψίες «αντιεξουσιαστές», υποστηρίζοντας ουσιαστικά έκνομες ενέργειες. Ή να υπάρχει καθηγητής υποψήφιος για πρόεδρος του Τομέα του και να προσφέρει αεροπορικό ταξίδι αναψυχής στους εκλέκτορές του!
Είναι γεγονός ότι χάσαμε το μέτρο. Κι αυτό αποδεικνύει πόσο δίκαιο είχε ο Αριστοτέλης, όταν προσδιόριζε την αρετή ως μεσότητα, μεταξύ μιας υπερβολής και μιας έλλειψης.
Πράγματι, πριν από τρεις δεκαετίες υπήρχε υπερβολή στη συμπεριφορά του «καθηγητικού κατεστημένου», που έφθανε έως του σημείου -σε ορισμένες περιπτώσεις- να μη αρχίζει η διδασκαλία εάν οι φοιτητές δεν χειροκροτούσαν όρθιοι τον καθηγητή κατά την άφιξή του στο αμφιθέατρο. Η δε συμπεριφορά προς τους βοηθούς τους που μετέφεραν την τσάντα τους, ήταν τουλάχιστον αγενής.
Και από την υπερβολή, φθάσαμε στην έλλειψη. Προκειμένου να αλλάξει το κλίμα, και να αλωθεί κομματικά το Πανεπιστήμιο -παλιά τέχνη- οδηγηθήκαμε στο άλλο άκρο. Να ηγούνται οργανωμένες μειοψηφίες φοιτητών και άεργων και να ακολουθούν οι καθηγητές.
Μέχρι σπορά χασίς είχαμε σε χώρο Πανεπιστημίου της περιφέρειας.
Ας ελπίσουμε -τι άλλο μπορούμε να κάνουμε;- ότι μέσα στις τόσες αλλαγές που εξ ανάγκης φέρνει η οικονομική κρίση, θα δούμε τα Πανεπιστήμια να είναι πράγματι «ναοί της σκέψης» και όχι στέγη περιθωριακών.
Αυτά, με αφορμή ανακοίνωση του Συνδέσμου Καθηγητών του ΑΠΘ, όπου μετά τα τελευταία γεγονότα που εξέθεσαν ακόμη μία φορά το κύρος του ΑΠΘ και το δικό τους -επειδή τα ανέχονται για μακρύ χρονικό διάστημα- αποφάσισαν αλλαγή στάσης.
Μεταξύ άλλων αναγράφεται: «Είναι καιρός, ως πανεπιστημιακή κοινότητα, να επανακτήσουμε το ΑΠΘ από τους κομματικούς στρατούς και τις ιδεοληπτικές ομάδες. Το ΑΠΘ να αποδοθεί στους χιλιάδες φοιτητές μας, που επιθυμούν να σπουδάσουν.
» Καταπατημένες αίθουσες και καταπατημένοι χώροι πολύτιμοι για την εκπαιδευτική κι ερευνητική διαδικασία, παράνομες εμπορικές δραστηριότητες, ξυλοδαρμοί μεταξύ παρατάξεων μέσα στις σχολές, υποβαθμισμένα από την ανεξέλεγκτη αφισοκόλληση κτίρια, παράνομες καταλήψεις κτιρίων, βίαιη παρεμπόδιση των διοικητικών, εκπαιδευτικών κι ερευνητικών δραστηριοτήτων, 'πάρτι' που αφήνουν πίσω τους βρομιά και παράνομα κέρδη, εμπόριο ναρκωτικών και 'πιάτσα' έξω από τη Λέσχη, περιορισμένη ως ανύπαρκτη ασφάλεια όταν σκοτεινιάσει, είναι φαινόμενα που πρέπει να σταματήσουν οριστικά.
» Αν δεν αναλάβουμε τις ευθύνες μας και δεν κάνουμε ως κοινότητα πράξη όλα αυτά, οι επικλήσεις επιστροφής στην ομαλότητα και τη δημιουργία θα παραμένουν μια προσχηματική, κενή ρητορική. Ο Σύνδεσμος Καθηγητών ΑΠΘ θα ανοίξει σύντομα αυτό το μεγάλο θέμα.
» Το ΑΠΘ οφείλει να αντισταθεί στην παρανομία και στις πιέσεις που του ασκούνται. Δεν του επιτρέπεται να συνεχίσει να συντηρεί ένα καθεστώς αδιαφάνειας κι εξυπηρέτησης ημετέρων, που βλάπτει υπέρμετρα την αποστολή του και το ζημιώνει οικονομικά. Τις αρχές αυτές ο Σύνδεσμος Καθηγητών ΑΠΘ θα τις υπερασπιστεί με κάθε τρόπο».
Εύγε, ως προς τις προθέσεις. Το οριστικό εύγε όμως, θα έρθει όταν δούμε και πράξεις.
Ο Μακεδών
