Είναι απόλυτα φυσιολογικό δυο άνθρωποι να φθάνουν στον ίδιο σταθμό, αλλά ακολουθώντας αντίθετους δρόμους. Γι’ αυτό και -παρά το ότι επικρατεί στην πολιτική η άποψη, πως μετρά το αποτέλεσμα- κατά την κοινωνιολογική προσέγγιση του θέματος, αναζητούνται πάντοτε τα κίνητρα των δρώντων ατόμων. Όταν μάλιστα απαιτείται λήψη απόφασης για...
... ενέργεια ή παράλειψη, που φυσικά προηγείται του αποτελέσματος.
Για πρώτη φορά αντιμετώπισα αυτόν το συλλογισμό, όταν προ ετών είχα ζητήσει από οπαδό μιας ποδοσφαιρικής ομάδας να μου εξηγήσει για ποιο λόγο την επέλεξε. Και ο λόγος ήταν απλός: διότι αντιπαθούσε τους οπαδούς της αντίπαλης ομάδας της πόλης του. Κάπως έτσι το ερώτημα «με αγάπη ή οργή» διατυπώνεται και παραμονές των εκλογών, και αφορά τα συναισθήματα που θα επικρατήσουν κατά την επιλογή του κόμματος που θα προτιμήσουμε.
Μας έχουν ελκύσει δηλαδή τα θετικά σημεία του προτιμητέου κόμματος ή έχουμε λόγους να απορρίψουμε το πρόγραμμα του αντιπάλου; Στις εκλογές της 6ης Μαΐου είναι αναντίρρητο ότι συνέβη το δεύτερο. Με επίταση μάλιστα, προκειμένου να τιμωρηθούν όσοι θεωρήθηκαν υπεύθυνοι για τις δυσάρεστες καταστάσεις τις οποίες βιώνουμε.
Αυτός ο τρόπος λήψης απόφασης -ο τιμωρός- ικανοποιεί τον συναισθηματικό μας κόσμο. Αποδίδει και δικαιοσύνη, διότι επιβάλλει ποινή στον ένοχο. Και θεωρούμε, ότι επιβραβεύει ταυτόχρονα αυτόν που δεν μας αδίκησε. Εδώ, να μας επιτραπεί ο αντίλογος. Ποιος είναι αυτός που δεν μας αδίκησε και τον επιβραβεύουμε; Ευθύνη για όλα τα δεινά, έχουν μόνον τα δύο κόμματα (πρώην) εξουσίας;
Από αυτήν τη στήλη έχουμε διατυπώσεις πολλές φορές τη γνώμη, ότι μια χώρα δεν κυβερνάται μόνον από το κόμμα που κατέλαβε την εξουσία και από την αντιπολίτευση -στο σύνολό της- που την ελέγχει. Αλλά και από πολλές μικρές δυναμικές ομάδες πίεσης, οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις υποκαθιστούν το κυβερνητικό κόμμα.
Γιατί, φερ’ ειπείν, ευθύνονται μόνον τα κυβερνητικά κόμματα για τη δυσλειτουργία της κρατικής μηχανής; Δεν φέρουν ευθύνη τα συνδικαλιστικά όργανα, εκείνα μάλιστα τα οποία εκβιαστικά (και παράνομα) απέκτησαν προκλητικά προνόμια για τους εργαζόμενους-ψηφοφόρους τους, αφαιρώντας έσοδα από τους χαμηλοσυνταξιούχους;
Δεν συγκυβέρνησαν συνδικαλιστικά όργανα, που φέρουν κατά διαστήματα χάος στη λειτουργία του κράτους με κινητοποιήσεις που στρέφονται κατά της παραγωγής (όσης απέμεινε); Δεν συγκυβερνούν οι «γνωστοί άγνωστοι» τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, υπό τη στήριξη ή την ανοχή πολιτικών κομμάτων και φορέων; Δεν ευθύνονται όλα, πράγματι όλα, τα κόμματα, που σιώπησαν, και σιωπούν, εμπρός στην εμφανή χλιδή με την οποία ζουν πολλοί «εθνοσωτήρες» μας;
Τι κάναμε λοιπόν, εμείς; Τιμωρήσαμε τους εμφανείς ενόχους και επιβραβεύσαμε άλλους, που φέρουν και αυτοί μεγάλο ποσοστό ευθύνης. Διότι ενεργήσαμε με οργή, η οποία δεν παύει ποτέ να είναι κακός σύμβουλος.
Από την άλλη πλευρά, δεν απομακρύνθηκαν από τη Βουλή τρανταχτά ονόματα της πολιτικής καταισχύνης. Δεν μας απάλλαξαν από την παρουσία τους οι γνωστές μετριότητες της πολιτικής, που οφείλουν την σταδιοδρομία τους σε αναξιοκρατικές διαδικασίες. Τι είδους τιμωρία ήταν αυτή;
Εν πάση περιπτώσει, πλην της οργής, θεωρώ ότι οφείλει να μας καταλάβει και η αγάπη για τον τόπο και να φροντίσουμε ώστε να υπάρξει κυβερνητικό σχήμα μετά τις εκλογές, όποιο σχηματισμό και αν προτιμήσει κάποιος. Πάγια αρχή που υποστηρίζει η στήλη, είναι ότι καλύτερα να υπάρχει μια κακή κυβέρνηση, παρά καθόλου κυβέρνηση. Διότι, από τον Οκτώβριο του 2009, ουσιαστικά υπάρχει ακυβερνησία στη χώρα.
Ο Μακεδών
