... έπαιρνε την καρέκλα, ξεχνούσε τις διαφωνίες του.
Με ποιο πολιτικό προσόν κυβέρνησε κι αυτός την Ελλάδα; Ήταν αντιστασιακός στο… Παρίσι! Ά! Είναι και αμπελουργός (φαίνεται ότι αυτό μετράει πολύ στις μέρες μας). Με αυτά και παρόμοια κριτήρια αναδείχθηκαν επί δεκαετίες πλήθος πολιτικών μας, σε όλα τα κόμματα. Πολλοί απ’ αυτούς ανεπάγγελτοι και πολλοί επίσης αστράτευτοι.
Το σύστημα επιδιώκει δύο πράγματα -μεταξύ άλλων- και τα πέτυχε: Να απαξιωθεί η πολιτική, ώστε ικανοί πολίτες να αρνούνται συμμετοχή σε μια συντροφιά μετριοτήτων (και όσοι τυχόν το επιδιώξουν αποβάλλονται ή περιθωριοποιούνται). Και δεύτερον, να μεγαλώνει συνεχώς ο αριθμός των απεχόντων. (Στην δημοκρατία του Σόλωνος η αποχή ήταν κολάσιμη πράξη).
Πλήρης απογοήτευση από την ποιότητα της προεκλογικής εκστρατείας. Κάποια στιγμή πιστέψαμε, ότι η τραγωδία της Ελλάδας θα υποχρεώσει τους -κακή τη μοίρα μας- «εθνοσωτήρες» να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και να αγωνισθούν για τη σωτηρία της. Μάταια το ελπίσαμε. Ο ελάχιστος, είναι προορισμένος να παραμένει ελάχιστος.
Έγραψε ο Μακρυγιάννης: «Πατρίδα, ήσουνε άτυχη από ανθρώπους να σε κυβερνήσουν». Αν ζούσε σήμερα, θα συμπλήρωνε: «Κι αν κάποια φορά σταθείς τυχερή και βρεθεί ο ικανός να κυβερνήσει, θα πέσουν επάνω του τα συμφέροντα και οι μετριότητες να τον κανιβαλλίσουν». Οι ικανοί δεν δωροδοκούνται, ούτε ξεγελιούνται, ούτε πιέζονται. Ηγούνται του λαού και δεν τον ακολουθούν. Η σύγκριση δεν συμφέρει.
Με κουτοπονηριές δεν προοδεύουν τα κράτη. Καθημερινά το υπουργείο Οικονομικών παρατείνει και τις υποχρεώσεις μας για καταβολή δηλώσεων. Δεν πρέπει μέχρι τις εκλογές να δηλητηριαστεί κι άλλο το κλίμα. Εκτός από την «δημιουργική λογιστική» εφεύραμε και την «δημιουργική καθυστέρηση».
Απορούν πολλοί, για την ξαφνική (;) μεταστροφή των δημοσιογράφων της κρατικής ραδιοτηλεόρασης, που διορίστηκαν από το ΠΑΣΟΚ, το οποίο πρόβαλαν με επίταση, και μόλις είδαν την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, βρέθηκαν στο πλευρό του.
Δεν είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα. Από την πρώτη μέρα της μεταπολίτευσης διορίστηκαν από τη Ν.Δ. στα κρατικά μέσα (και γενικότερα στο δημόσιο) στελέχη της Αριστεράς με το σκεπτικό ότι θα τους μπουκώσουν το στόμα και δεν θα αντιπολιτεύονται. Άλλωστε, η Ν.Δ. θεωρούσε πάντα ως «δεδομένους» τους δικούς της και «τάιζε» τους αντίπαλους.
Το ΠΑΣΟΚ συνέχισε την τακτική αυτή, με άλλο συλλογισμό: Ότι θα τους αφομοίωνε. Όταν όμως επί δεκαετίες, η παιδεία -ιδιαίτερα η κρατική-, η τέχνη, τα ΜΜΕ προπαγανδίζουν συγκεκριμένη ιδεολογία, έρχεται η στιγμή να δρέψουν τους καρπούς. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ανεβαίνει διότι έχει κάποιο πρόγραμμα που γίνεται πιστευτό. Ανεβαίνει διότι τον προώθησαν η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ.
Καλλισθένης
