Μεγάλωσα ως κατώτερος από πολιτικής πλευράς. Τώρα πια ξέρω τον υπεύθυνο που έθεσε την Μεγάλη Παράταξη εκτός κυβερνητικής τροχιάς για 11 χρόνια. Ήταν εκείνο το όνομα που είχα ταυτίσει με τον Εφιάλτη, για τον οποίο διδασκόμουν στην πέμπτη δημοτικού. Εκεί ήμουν όταν προδοθήκαμε, στην πέμπτη δημοτικού. Η γενιά μας μόλις ξεκινούσε τα πρώτα της βήματα. Χωρίς να καταλαβαίνουμε πολλά, μπορούσαμε να αντιληφθούμε ότι κάτι κακό είχε συμβεί. Τι χειρότερο θα μπορούσε να έχει συμβεί δηλαδή...ο Ανδρέας ανέβαινε και πάλι στην εξουσία. Πάλι οι Πασόκοι πρώτες μούρες. Και μέσα σε όλη την κακοτυχιά μας, ένας τίτλος ακουγόταν όλη την ώρα μές στα αυτιά μας από τα μιντιακά φερέφωνα του συστήματος: Πολιτική Άνοιξη. Μικροί ήμασταν ακόμα αλλά καταλαβαίναμε. Κάποιος έλεγε ότι θα φέρει την άνοιξη και κατά βάθος εννοούσε το ΠΑΣΟΚ. Μια ολόκληρη γενιά χρεώθηκε το ΠΑΣΟΚ του Άκη και του Πάγκαλου. Του Λαλιώτη και του Αρσένη. Ανδρέας και πάλι με σφραγίδα Σαμαρά! Αυτός ο άνθρωπος τόλμησε να ρίξει την Κυβέρνηση της ίδιας του της Παράταξης, η οποία είχε εκλεγεί με 46%.
Τα χρόνια όμως πέρασαν και βρεθήκαμε σε όλες τις φάσεις που μπορεί να έχει βρεθεί ο σημερινός 30άρης. Κάναμε μαθητές, κάναμε καταληψίες Λυκείου, σπουδάσαμε, πήγαμε φαντάροι, κάναμε κομματικοί και συνδικαλιστές, μπήκαμε με τα χίλια ζόρια στην αγορά εργασίας και προσπαθούμε να βρούμε τον δρόμο μας. Σε όλα όμως τα στάδια της ζωής μας, ένα ηθικό δίδαμγμα λάβαμε: ο Πασόκος είναι ανώτερος γιατί είναι μπαστακωμένος στην εξουσία. Ο Πασόκος είναι βολεμένος στο δημόσιο, ζει πλουσιοπάροχα, βγαίνει στη σύνταξη νέος και τσιμπάει και τα καλά τα φράγκα. Ο Πασόκος...πάντα βρίσκει την άκρη! Έτσι το νέο αυτό είδος ζωής της δεκαετίας του ‘80 έγινε πρότυπο ανωτερότητας. Η ζωή του Πασόκου, έγινε το Greek Dream!
Από την άλλη μεριά, ο φουκαράς ο Δεξιός ήταν ένα κατώτερο είδος αδικημένου ανθρώπου που απλώς προσπαθούσε να αποδείξει ότι έχει δίκιο. Τον έπνιγε το άδικο και προσπαθούσε να το φωνάξει από εκεί όπου τον είχε τοποθετήσει το σύστημα: στο περιθώριο. Έλεγε ότι έχουμε πετρέλαια, ότι οι λαθροματανάστες είναι κακοί, ότι η οικονομική ευμάρεια είναι μια φούσκα που θα σκάσει και ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι θα έπρεπε να είναι λιγότεροι. Φυσικά ποιος ακούει τους προφήτες του περιθωρίου; Κάθε φορά που η φωνή τους ακουγόταν λίγο παραπάνω, κάποιος Σαμαράς βρισκόταν πάντοτε στον δρόμο τους για να τους κόψει τη λαλιά. Τη μια με την Πολιτική Άνοιξη και το συφερτό Συμπιλίδη-Σταμάτη ΑΕ, την άλλη με την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας το 1995 κοκ…
Εν έτει 2012 βλέπω με έκπληξη τον ίδιο άνθρωπο να επιστρέφει στο προσκήνιο, προσπαθώντας να πείσει τους Δεξιούς ότι μπορεί να σώσει την Ελλάδα, ενώ πιο πριν έχει συμπράξει για τρίτη φορά με το ΠΑΣΟΚ και το γένος Παπανδρέου. Απίστευτο θράσος. Να χρωστάς και να ζητάς και τα ρέστα. Ελπίζω η νέα και οριστική πολιτική απομόνωσή του να έρχεται με γοργούς ρυθμούς προτού τον χρεωθεί στις πλάτες της και η επόμενη γενιά...Έλληνες κανονίστε την πορεία σας διότι βλέπω Σαμαρά και για κάποιον περίεργο λόγο μου μυρίζει ΠΑΣΟΚ...
//Ηρόστρατος//
