... επίσης δεχτεί κριτικές, ότι είναι πολύ προκλητική.
Με προϋπολογισμό 29,7 εκατομ. λιρών (12,9 εκατομ. ευρώ), τον μεγαλύτερο στην ιστορία του τουρκικού κινηματογράφου, η ταινία εξιστορεί την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τον ηγέτη του οθωμανικού στρατού, τον Σουλτάνο Μεχμέτ II, το 1453. Το γεγονός αποτελεί μια σημαντική καμπή της παγκόσμιας ιστορίας.
Την σκληρότερη κριτική άσκησε η αγγλόφωνη έκδοση «Hurriet Daily News», όπου ο αρθρογράφος κ. Μπουράκ Μπεκντίλ σημειώνει, ότι ενώ με αυτήν την ταινία η Τουρκία υπερηφανεύεται ότι η μεγαλύτερη από τις πόλεις της κατακτήθηκε βίαια, θέλει να μπει στην Ευρώπη παραγνωρίζοντας πόσο εκτός ευρωπαϊκής κουλτούρας είναι μια τέτοια πρακτική.
Ο κ. Μπεκντίλ αναρωτιέται, πόσο πιθανόν θα ήταν να γιόρταζαν οι Βρετανοί την «Άλωση του Λονδίνου» ή οι Γερμανοί την «Άλωση του Βερολίνου». «Άραγε, συνεχίζει ειρωνικά, «θα ακολουθήσουν ταινίες όπως ''Αλωση 1974'' (αναφέρεται στην Κύπρο) ή ''Αφανισμός 1915''»; (αναφέρεται στη γενοκτονία των Αρμενίων).
Να σημειώσουμε βέβαια, ότι ενώ στην Ελλάδα κυριαρχούν τα τουρκικά σίριαλ και η «πέμπτη φάλαγγα» (με συνειδητούς ή αδιάφορους) εξυπηρετεί τον νέο-οθωμανισμό των Τούρκων, δίνοντας μια ψεύτικη εικόνα της ζωής στην «εκπολιτισμένη» Τουρκία, στη Γερμανία ένας χριστιανικός Σύλλογος (προτεσταντών κατά πάσα πιθανότητα) ονόματι «Via Dolorosa» κάλεσε τους χριστιανούς να μη δουν την ταινία 1453.
Και τούτο διότι, οι μεν Οθωμανοί εμφανίζονται ως υπερασπιστές του δικαίου και της ηθικής, ενώ οι Έλληνες στρατιώτες είναι βάρβαροι και σφάζουν γυναικόπαιδα. Ο Μωάμεθ είναι ευγενικός άρχοντας, ενώ ο Παλαιολόγος ανήθικος. Με ανακοίνωσή του ο σύλλογος διαμαρτύρεται, διότι «οι Τούρκοι αντί να γιορτάζουν την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης, πρέπει να ντρέπονται για τις ζημίες που προκάλεσαν στους χριστιανούς».
Πλην της «Hurriet», ενδιαφέρουσα είναι και η έρευνα των «Southeast European Times», όπου η κ. Τζάνετ Μπάρις, κριτικός κινηματογράφου στην εφημερίδα «Agos Daily», εξήγησε για ποιο λόγο προκαλούνται αυτές οι αντιδράσεις: «Συνήθως, οι ιστορικές ταινίες τρέφουν τα εθνικιστικά αισθήματα της εκάστοτε χώρας. Εξαιτίας αυτού, αντί να είναι αντικειμενικές, τονίζουν ευαισθησίες της κοινωνίας».
Ο κ. Μουσταφά Ιρμάκ, κριτικός κινηματογράφου της ιστοσελίδας «Filmelestirisi», δεν κρύβει ντον ενθουσιασμό του για την «μουσουλμανική υπεροχή». Δήλωσε: «Εάν κάποιος ήθελε να δώσει ένα παράδειγμα του ένδοξου αλλά ματωμένου κατακτητικού παρελθόντος μας, το λαμπρότερο παράδειγμα θα ήταν σίγουρα η κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης. Η ταινία αφηγείται την ιστορία μιας λαμπρής νίκης, η οποία είχε σημαντικές επιπτώσεις στον μουσουλμανικό κόσμο.
» Επομένως, είναι αναπόφευκτα και ταυτόχρονα η ιστορία της ήττας ενός άλλου γιγαντιαίου θρησκευτικού μετώπου που προσπάθησε με όλες του τις δυνάμεις να προστατέψει την Πόλη» (αν μελετούσε την ιστορία, θα γνώριζε ότι ο χριστιανικός κόσμος της Δύσης, είχε γυρίσει την πλάτη στους λίγους Έλληνες υπερασπιστές της και στους λιγότερους εθελοντές Λατίνους).
Όσον αφορά το κοινό, οι αντιδράσεις του είναι ανάμικτες. Άλλοι δήλωσαν ότι είναι υπερήφανοι για τους προγόνους τους, διότι προέρχονται από ένδοξη γενιά Οθωμανών, ενώ αρνητική κριτική ασκούν όσοι πίστεψαν ότι η Τουρκία έχει ευρωπαϊκό μέλλον και διαπιστώνουν τώρα ότι το βλέμμα της είναι στραμμένο στο ισλάμ.
Ο Μακεδών
