... από τους άλλους- δημοκρατικές αρχές, αντί να περιορίσουμε τις υπάρχουσες στρεβλώσεις, τις επιτείναμε.
Φυσικά, στρεβλώσεις υπήρξαν εξ αρχής. Ο Θουκυδίδης, βάζει στα χείλη του Περικλή τη φράση «Δημοκρατία μεν τούνομα αρχή δε μόνου ανδρός», που σημαίνει ότι η ισχυρή προσωπικότητα του αρχηγού καθυποτάσσει τις αντίθετες φωνές.
Πορευθήκαμε στους αιώνες μ’ αυτήν την κατάσταση, όμως κατά την τελευταία 30ετία διαπιστώθηκε, περισσότερο παρά ποτέ, ότι «ο μόνος άνδρας» δεν είναι πάντα αυτός που με την ψήφο μας επιλέγουμε, αλλά πίσω από αυτόν υπάρχουν ισχυρά εξωθεσμικά κέντρα, που στην ουσία αποτελούν και την πηγή εξουσίας. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, που κατά τελευταία χρόνια δεν μιλούμε για «κυβερνήτες» και αρχηγούς, αλλά για «διαχειριστές» της εξουσίας. Εν ονόματι τίνων διαχειρίζονται την εξουσία;
Εκείνο λοιπόν που έγινε φανερό, είναι αυτό που ο ίδιος ο πρωθυπουργός ομολόγησε, μιλώντας για περιορισμένη εθνική κυριαρχία -και πριν από αυτόν η κα. Μπενάκη-, γεγονός που σημαίνει αναγνώριση της ύπαρξης εξωθεσμικών κέντρων εξουσίας, από επίσημα χείλη, πλέον. Αυτό έχει και την πρακτική του εφαρμογή.
Καθιστάμεθα μάρτυρες, κατά το τελευταίο διάστημα, της εκβιαστικής πίεσης που δέχονται οι βουλευτές -οι οποίοι κατά το Σύνταγμα, εκφράζουν ελευθέρως τη βούλησή τους- από διάφορα κέντρα, αντιτιθέμενα εν πολλοίς μεταξύ τους. Πιέζονται από τη μια πλευρά -την κυβέρνηση και τους δανειστές- να ψηφίζουν νόμους που ίσως δεν συμφωνούν με το περιεχόμενό τους, αλλά πιέζονται επίσης -από τις πλατείες και τους ψηφοφόρους τους- να μη ψηφίσουν νόμους, τους οποίους ίσως εγκρίνουν.
Υπό πίεση, όμως, δεν λειτουργεί το δημοκρατικό πολίτευμα. Το εκβιαστικό δίλημμα των δανειστών «αν δεν εγκρίνετε το μνημόνιο, θα πτωχεύσετε», σημαίνει κατάλυση της δημοκρατίας. Αλλά το ίδιο σημαίνει και ο αποκλεισμός της Βουλής από πολίτες, με το επίσης εκβιαστικό δίλημμα «αν ψηφίσετε το μνημόνιο, δεν θα επανεκλεγείτε βουλευτές» (ίσως και να ξυλοκοπηθείτε).
Το ότι δεν πραγματοποιήθηκε συνεδρίαση της Βουλής το απόγευμα της προηγούμενης Κυριακής (19.6.2011) λόγω του πλήθους που απέκλεισε τη Βουλή, επιβεβαιώνει ότι το πολίτευμα δεν λειτουργεί. Αλλά και το πρωινό της ίδιας μέρας, μετρημένοι στα δάκτυλα ήσαν οι βουλευτές (35 όλοι κι όλοι) που παρακολούθησαν τη συνεδρίαση με αντικείμενο την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στη νέα κυβέρνηση. Ούτε καν οι αρχηγοί των κομμάτων παρέστησαν.
Αναρωτιέμαι επομένως, τι είδους απόφαση καλούνται να πάρουν οι βουλευτές. Βρίσκονται μεταξύ δύο εκβιαστικών διλημμάτων. Οι δανειστές από τη μια πλευρά, οι ψηφοφόροι από την άλλη. Μπορεί κάποιος να σκεφτεί νηφάλια και να εκφραστεί ελεύθερα; Δεν μπαίνω καν στην ουσία της υπόθεσης. Μένω στα διαδικαστικά. Που σηματοδοτούν όμως τη λειτουργία των θεσμών. Ή καλύτερα, τη μη λειτουργία. Γι’ αυτό πολλές φορές επαναλαμβάνω, ότι είναι πολιτικό και όχι οικονομικό το πρόβλημά μας.
Και να σημειώσω ιδιαίτερα: Ποτέ, μα ποτέ, στην παγκόσμια πολιτική ιστορία δεν εξαφανίστηκε ένας λαός, λόγω οικονομικών δυσχερειών. Αυτοί οι λαοί που εξαφανίστηκαν, και τους λησμόνησε η ιστορία, εξαφανίστηκαν λόγω της σήψης και της διαφθοράς, που εμφιλοχώρησε στην κοινωνία. Η οικονομία, δεν αποτελεί αίτιο κατάρρευσης. Σύμπτωμα είναι, της στρέβλωσης του πολιτεύματος, που με τη σειρά του οδηγεί σε διεφθαρμένη πολιτική κονίστρα.
Ο Μακεδών
