Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν για τον κύριο Σαμαρά. Είτε έχει αποφασίσει ότι η στήριξη του Μνημονίου είναι μονόδρομος και θέλει να μας πείσει ότι θα το στηρίξει επειδή τον εκβιάζει ο Παπανδρέου, είτε έχει καταλάβει ότι δεν πρόκειται να γίνει Πρωθυπουργός, οπότε και το πάει στην κόντρα με τον Παπανδρέου κι όπου βγεί. Αυτό που έχει καταλάβει σίγουρα πάντως, είναι ότι σε ενδεχόμενη κυβέρνηση συνεργασίας θα είναι στην απ' έξω και πως το ΕΛΚ τον έχει στριμώξει στη γωνία. Λέει πολλές ασυναρτησίες περί εκβιασμών από την Κυβέρνηση, αλλά το μοναδικό που μπορεί να αποδειχθεί απ' όλα αυτά είναι η έλλειψη τόλμης ως προς τη λήψη αποφάσεων. Ο Σαμαράς δεν έχει κανένα ηγετικό γνώρισμα που να του επιτρέπει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Σε τέτοιο τραγικό σημείο βρέθηκε ο άνθρωπος που αναγκάστηκε να βάλει υποψήφιο μέχρι και τον Συμπιλίδη της Πολιτικής Άνοιξης (ναι εκείνον που έριξε την κυβέρνηση της ίδιας της Νέας Δημοκρατίας το 1993).
