Το πρώτο παλαιοχριστιανικό υαλουργείο που εντοπίστηκε στη Θεσσαλονίκη παρουσιάζεται σήμερα στη διάρκεια της 24ης συνάντησης για το αρχαιολογικό έργο...
... στη Μακεδονία και τη Θράκη που διεξάγεται στην παλιά Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ.
Το εύρημα, σύμφωνα με τον Αναστάσιο Χ. Αντωνάρα, Δρα Αρχαιολογίας του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού, «είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τη μελέτη της ιστορίας της υαλουργίας στην πόλη, ενώ η χωροθέτησή του αποτελεί ακόμη μία μαρτυρία για τη λειτουργία στο κέντρο της πόλης εργαστηρίων που έκαναν χρήση πυρός και παράλληλα λειτουργούσαν ως πωλητήρια των προϊόντων τους».
Η χωροθέτηση του εργαστηρίου ξενίζει, καθώς είναι γνωστό ότι σύμφωνα με τον νόμο τα εργαστήρια και ιδίως εκείνα που χρησιμοποιούσαν φωτιά δεν επιτρεπόταν να λειτουργούν εντός των πόλεων και σε πυκνοκατοικημένα σημεία τους, όπως η περιοχή του ευρήματος, προκειμένου να ελαχιστοποιείται ο κίνδυνος πρόκλησης πυρκαγιάς σε περίπτωση ατυχήματος.
Τα κινητά ευρήματα, και πιθανά προϊόντα του, έχουν ιδιαιτερότητες που τα διακρίνουν από την υπόλοιπη παλαιοχριστιανική υαλουργική παραγωγή της Θεσσαλονίκης, και προσφέρουν πληροφορίες για μια ομάδα άγνωστων από αλλού αγγείων, αυτής των ενσφράγιστων ποτηριών. Η εγκατάσταση χρησιμοποιήθηκε ως υαλουργείο μεταξύ του όψιμου 5ου και του 7ου αι., κατά την περίοδο της Τετραρχίας, και εντοπίστηκε στην οδό Βασ. Ηρακλείου 45. Εντοπίστηκε ο υαλουργικός κλίβανος, μαρμάρινη επιφάνεια κυλινδισμού των αγγείων, στοιχεία που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι στο εργαστήριο παράγονταν αγγεία με την τεχνική της εμφύσησης.
Βρέθηκαν ακόμη σπασμένα ποτήρια, αγγεία, αδούλευτο γυαλί, σωληνωτές απολήξεις και δακτυλιόσχημα αποξέσματα υαλουργικής κάννης και πέντε θραύσματα με ενσφράγιστη βάση, χοανόστομα μπουκάλια.
«Σάρισσα»
