Μπορούν να ασχολούνται με την πολιτική οι κουλουροπώλες και όχι οι μητροπολίτες;
Κατά διαστήματα επαναφέρεται το θέμα της ανάμιξης ή μη της Εκκλησίας στην πολιτική. Πιστεύω ότι θα ήταν άνευ αντικειμένου η συζήτηση, αν χρησιμοποιούσαμε σωστά τις λέξεις, αν δηλαδή μιλούσαμε σωστά την ελληνική γλώσσα. Διότι, πολιτική δεν σημαίνει μόνον τον τρόπο διακυβέρνησης μιας χώρας, αλλά και...
... τον τρόπο χειρισμού μιας οποιασδήποτε υπόθεσης. Η πολιτική είναι μέθοδος. Είτε την θεωρήσουμε τέχνη, είτε επιστήμη, είναι τρόπος συμπεριφοράς για σπουδαία, αλλά και για ασήμαντα.
Είναι απορίας άξιον επομένως, τι ακριβώς ζητείται από την εκκλησία. Να μη χρησιμοποιεί τις κατάλληλες μεθόδους προς επίτευξη των στόχων της; Ελάχιστες είναι οι εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής μας, που δεν απαιτούν πολιτική αντιμετώπιση. Είναι προφανές, ότι το ερώτημα δεν είναι αν η Εκκλησία πρέπει να απόσχει της πολιτικής, αλλά εάν πρέπει να είναι μακριά από τα κομματικά δρώμενα.
Προκλήθηκε μεγάλη αντίδραση από κείμενο της Ιεραρχίας με τίτλο «Η Εκκλησία απέναντι στην κρίση», που διανεμήθηκε στους ενοριακούς ναούς της επικράτειας. Το περιεχόμενό της γίνεται αντιληπτό και μόνο από τη φράση «Η χώρα μας φαίνεται να μην είναι πλέον ελεύθερη, αλλά να διοικείται από τους δανειστές της...». Συντάκτης της είναι ο μητροπολίτης Σιάτιστας κ. Παύλος, χαμηλών τόνων, ο οποίος διερωτάται:
«Γιατί δεν πρέπει να εκφράζεται η Εκκλησία; Δεν πρέπει ως Ιεραρχία να μιλάμε για τη ζωή; Ο λόγος της Εκκλησίας αφορά τη ζωή των ανθρώπων. Η Εκκλησία ζει με τον λαό, είναι η πρώτη που βιώνει τα προβλήματα. Σε αυτήν καταφεύγει ο λαός και είναι η μόνη που μπορεί να ικανοποιήσει άμεσα τις ανάγκες του προσφέροντάς του τη βοήθεια που χρειάζεται».
Εδώ λοιπόν, υπάρχει θέμα. Ο μητροπολίτης λέγει ότι «ο λόγος της Εκκλησίας αφορά τη ζωή των ανθρώπων». Η ζωή είναι αποκομμένη από τις κυβερνητικές πράξεις; Το προβαλλόμενο επιχείρημα είναι ότι η Εκκλησία πρέπει να ασχολείται με το πνευματικό της έργο. Ασκεί όμως και κοινωνικό, αλλά γι’ αυτό κανείς δεν ενοχλείται. Αλλά, για παραγωγή πνευματικού έργου ιδρύθηκαν και τα Πανεπιστήμια, η Ακαδημία και οι άπειροι πολιτιστικοί σύλλογοι. Εμποδίστηκε κάποιος πρύτανης ή πρόεδρος πολιτιστικού συλλόγου να εκφράζει τις απόψεις του για κυβερνητικές πράξεις;
Ποιος είναι ο ρόλος της κυβέρνησης; Να ασχολείται με τα κοινά. Ποιος είναι ο ρόλος των διαφόρου είδους συλλόγων; Να υποβοηθούν το κράτος και να καλύπτουν τα ελλείμματά του. Μπορεί ο σύλλογος κουλουροπωλών να ασκεί κριτική -θετική ή αρνητική- στις κυβερνητικές πράξεις ή παραλείψεις; Δεν έχει απλώς δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση, κατά το Σύνταγμα, να το πράξει. Και γιατί έχουν το δικαίωμα οι κουλουροπώλες και δεν το έχουν οι μητροπολίτες;
Αλλά, δεν είδα κάποια αντίδραση για την ενεργή ανάμιξη των μουφτήδων στις προηγούμενες εκλογές. Η είδηση λέγει, ότι ο πρόεδρος του κόμματος D.E.B. (το κόμμα του Σαδίκ) Μουσταφά Αλή Τσαβούς και η πρόεδρος του συνδυασμού «Πρώτο βήμα για την ισότητα» Σιμπέλ Μουσταφάογλου επισκέφτηκαν τον εκλεγμένο μουφτή (ψευτομουφτή) Ξάνθης Αχμέτ Μέτε στο γραφείο του, και τον ευχαρίστησαν για την στήριξη που τους παρείχε, στις εκλογές της 7ης Νοεμβρίου. Τι σημαίνει αυτό; Μόνον οι ιερωμένοι των μουσουλμάνων μπορούν να έχουν άποψη περί της κομματικής πολιτικής, αλλά και άμεση συμμετοχή, ενώ οι ιερωμένοι των χριστιανών δεν έχουν;
Καιρός να ειπωθούν τα πράγματα με το όνομά τους. Η Εκκλησία διαπνέεται από έναν συντηρητισμό. Που σημαίνει ότι οι όποιες αλλαγές στις συνήθειες, επιθυμεί να γίνονται αργά και εξελικτικά. Όχι αιφνίδια, όχι βίαια, ούτε να αλλάζουν δραματικά τον κατεστημένο τρόπο ζωής. Είναι φυσικό επομένως, οι μισοί Έλληνες να μη συμφωνούν. Επομένως, ενοχλούνται αυτοί των οποίων οι θέσεις, είναι αντίθετες μ’ αυτές που εκφράζει η Εκκλησία. Όταν είναι σύμφωνες δεν διαμαρτύρονται. Μάλιστα τώρα, που τόσο ο αρχιεπίσκοπος όσο και οι μητροπολίτες συνεργάτες του δεν έκρυψαν την κομματική τους ταυτότητα, δεν ακούγονται φωνές εναντίον τους, όπως επί εποχής του Χριστόδουλου.
Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι η Εκκλησία αποτελεί μια από τις ισχυρότερες ομάδες πίεσης. Και όντως, υπάρχει πρόβλημα. Όπως υπάρχει πρόβλημα με όλες τις ισχυρές ομάδες. Όχι όμως αυτό που υποκριτικά παρουσιάζουν. Και δεν λύνεται με νόμους, ούτε και με απαγορεύσεις. Η ανάμιξη της εκκλησίας στα κοινά, άλλοτε ωφέλησε τον τόπο, άλλοτε όχι. Αλλά μήπως το ίδιο δεν συμβαίνει και με τα κόμματα;
Ο Μακεδών
Για την αντιγραφή «Σάρισσα»
