Σταδιακά και εξελικτικά, η Ελλάδα μετεξελίσσεται σε δορυφόρο της συνεχώς ενισχυόμενης δύναμης και γεωπολιτικής θέσης της Τουρκίας. Αυτή η κατάσταση πραγμάτων ξεκίνησε επί εποχής Σημίτη -Ίμια, ζεϊμπέκικα, αδελφοποιήσεις, διπλωματία των σεισμών- και συνεχίστηκε από τον Καραμανλή και σήμερα από τον Παπανδρέου. Τον πρώτο ηγέτη που συνάντησε, πέντε ημέρες μετά την εκλογή του και μάλιστα στην Κων/πολη, ήταν ο Ταγίπ Ερντογάν. Παρατηρεί ο Γ. Καραμπελιάς: «Έχει παρέλθει κατά συνέπειαν η εποχή κατά την οποία την υποταγή στα τουρκικά κελεύσματα σε Ελλάδα και Κύπρο επέβαλλαν...
... κυρίως τα στρατηγικά συμφέροντα των Αγγλοαμερικανών ‘συμμάχων’ μας, και έχουμε εισέλθει σε μία περίοδο κατά την οποία η υποταγή στον νεο-οθωμανισμό καθίσταται επιλογή των ελληνικών ελίτ σε Ελλάδα και Κύπρο. Γι’ αυτό και η υποστήριξη της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε., γι’ αυτό και η αποδοχή των τετελεσμένων της κατοχής στην Κύπρο, γι’ αυτό και τα γλυκερά κηρύγματα της υποταγής», και προσθέτει:
«Η πρόσφατη, λοιπόν, στροφή προς τον νεο-οθωμανισμό συνιστά μια στροφή μεγάλων διαστάσεων, κυριολεκτικά ιστορικής σημασίας, που εγκαινιάζει μια νέα περίοδο της ελληνικής ιστορίας καθώς και του ιστορικού χώρου που μας περιβάλλει», από το 1990 και εντεύθεν, τα δεδομένα στην ευρύτερη Βαλκανική και Μεσανατολική περιοχή άλλαξαν δραματικά. Η Τουρκία με έναν πληθυσμό 70 εκ. και μπροστά στον κίνδυνο του ριζοσπαστικού ισλάμ για τη δύση και την επανεμφάνιση της ‘ρωσικής αρκούδας’, καθίσταται αποφασιστικός κόμβος της νέας τάξης πραγμάτων.
Για την αντιγραφή «Σάρισσα»
